บทที่ 29 งานเลี้ยงอาหารค่ำ (สาม)

“เธอมีสิทธิ์ไรมาบอกว่าฉันแย่งของของเธอ ใช้ความสามารถอะไรในกานปีนขึ้นไปยืนอยู่จุดนั้น มีความสามารถอะไรไหนเธอลองพูดมาให้ฟังสิ ข่าวที่ออกมาสองวันนี้ทุกคนก็เห็นกันหมดแล้ว เราก็คนในบริษัทเดียวกัน ทำไมเธอต้องซ่อนด้วยล่ะ”

เสียงของจันทร์สุดาที่เหมือนกับเสียงรัวกลอง

บทที่ 30 เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่มั่วโลกีย์คนหนึ่ง

ภายในขั้นหนึ่งของโรงแรมคิงคิงดอม เดิมทีจันทร์สุดาอยากจะไปหาภุชงค์และเล่าเรื่องที่ปริพลปกป้องกมิดา แต่ภุชงค์กำลังยุ่งอยู่กับประธานภพธรรมและแขกที่มาในงาน จึงไม่ได้ดูแลเธอ เธอจึงสิ่งไวน์มาดื่มอย่างเบื่อหน่ายคนเดียว เห็นคนที่เพิ่งคนดื่มกับประธานภพธรรมเส

บทที่31 หุบปาก

" นี่ ... นี่เป็นความจริง ฉันสาบานได้ "

จันทร์สุดากดนิ้วโป้งขวามือไว้บนฝ่ามือ ยกสี่นิ้วขึ้นเหนือไหล่ พูดอย่างไม่ตื่นตระหนก ไม่มีสภาพกังวลเลย

นี้ถึงจะเป็นเรื่องจริง เป็นประวัติดำของกมิดา

เป็นลูกสาวของนักโทษ

ปริพลปล่อยมือจับประตูที่จับไว้ ไปมองจันทร์สุดาที่อย