บทที่ 9

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังแหวกความเงียบขึ้นมา รินลดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยอุ่นซ่านกลับเย็นเฉียบลงราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ โชว์ชื่อสายเรียกเข้

บทที่ 10

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นยะเยือกขึ้นมาเฉียบพลันในความรู้สึกของรินลดา คำถามของพริมาเปรียบเสมือนคมมีดที่จ่อตรงกลางลำคอ เธอนั่งตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างหนักเพื่อหาข้อแก้ตัว ในขณะที่คิมหันต์ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากหยักลึกประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม

บทที่ 11

ความรู้สึกวาบหวามและร่องรอยความเร่าร้อนจากการถูกลงทัณฑ์บนโต๊ะทำงานยังคงฝังแน่นอยู่ในทุกอณูความรู้สึกของรินลดา แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายคล้อย แต่ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ความเสียดสีที่ช่องทางรักและรอยแดงช้ำตามซอกคอก็เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเธอได้ถลำลึกลงไปในห้วงความปรารถนาของคิมหันต์จ