บทที่ 10

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นยะเยือกขึ้นมาเฉียบพลันในความรู้สึกของรินลดา คำถามของพริมาเปรียบเสมือนคมมีดที่จ่อตรงกลางลำคอ เธอนั่งตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างหนักเพื่อหาข้อแก้ตัว ในขณะที่คิมหันต์ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากหยักลึกประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม

บทที่ 11

ความรู้สึกวาบหวามและร่องรอยความเร่าร้อนจากการถูกลงทัณฑ์บนโต๊ะทำงานยังคงฝังแน่นอยู่ในทุกอณูความรู้สึกของรินลดา แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายคล้อย แต่ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ความเสียดสีที่ช่องทางรักและรอยแดงช้ำตามซอกคอก็เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเธอได้ถลำลึกลงไปในห้วงความปรารถนาของคิมหันต์จ

บทที่ 12

สายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วงไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในใจของคิมหันต์ลดลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตคันหรูฝ่าสายฝนกลับมายังเพนต์เฮาส์ด้วยความหงุดหงิด หลังจากที่เขาต้องออกไปประชุมด่วนกับลูกค้าในช่วงเย็น เขาตั้งใจจะกลับมาจัดการกับ 'เด็กดื้อ' ที่เพิ่งถูกเขาลงโทษบนโต๊ะทำงาน