บทที่ 13

สายฝนเบื้องนอกยังคงโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงฟ้าร้องครืนครางราวกับจะตอกย้ำความปั่นป่วนในใจของรินลดา ร่างบางที่ยังคงสวมเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหญ่ของคิมหันต์ทับเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตัวเองถูกกึ่งจูงกึ่งลากเข้ามาในลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงสู่เพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศภายในห้องโดยสารสี่เหลี่ยมนี้เงี

บทที่ 14

ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของพริมาทำเอารินลดาที่กำลังร้องไห้สะอึกไปชั่วขณะ เธอเบิกตากลมโตที่ชุ่มไปด้วยน้ำตามองหน้าเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แม้แต่คิมหันต์ที่เตรียมพร้อมจะรับมือกับพายุอารมณ์ของหลานสาวยังต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ

"กะ... แกหมายความว่าไงนะพริม" รินลดาถามเ

บทที่ 15

ท่อนแขนแกร่งของคิมหันต์โอบอุ้มร่างบางของรินลดาไว้แนบอก แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขยับขึ้นลงตามจังหวะการก้าวเดินอย่างมั่นคง รินลดาซุกใบหน้าลงกับซอกคอของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทว่าเมื่อสายตาของเธอมองข้ามไหล่กว้างไป