บทที่8

<p>กันยามาส</p><p> “คุณนก”</p><p> เขาครางออกมา ส่ายหน้าน้อยๆ แววตามีร่องรอยตำหนิติเตียนเปิดเผย “ผมไม่เคยกระทั่งคิดด้วยซ้ำไป...ผมเป็นหลาน...คุณวิสาขามีศักดิ์เป็นป้าของผม...ผมไม่นึกด้วยว่าคุณจะคิด”</p><p> น้ำเสียงของเขาก็ตำหนิ ยิ่งทำให้เหมือนชนกปั้นปึ่งหล่อนยกมือกอด

บทที่9

<p>กันยามาส</p><p> นั่นเหมือนคำสั่งกลายๆ ไพพรรณได้แต่รับคำ แล้วเมื่ออกมาด้านหน้า นางก็ได้เห็นลูกสาวคนเดียวกำลังเปิดประตูกรายโฉมลงมาจากรถยนต์สปอร์ตด้วยมาดนางพญาแล้วทำราวกับว่าที่นี่คือบ้านของหล่อนเอง ไพพรรณเร่งฝีเท้าลงบันไดไปหา แล้วเอ็ดไปก่อน “นี่แกทำบ้าอะไรเพ็ญ...แกรู้ตัวบ้างหรือเปล

บทที่10

<p>กันยามาส</p><p> “แล้วเพ็ญก็อาจจะไปเล่นละคร มีคนชวนอยู่”</p><p> “ก็ดีนะ...”</p><p> เหมือนชนกกล่าวเสริม หล่อนไม่เห็นเพ็ญพรรณีมีความสลักสำคัญมากนัก นอกจากเด็กในบ้านคนหนึ่ง กับความก้าวหน้าของชีวิต ที่หล่อนมองเห็นจากภายนอกบนเนื้อตัวของเพ็ญพรรณีก็บอกอยู่เหมือนกันว