ตอน 47
บ่วงเสน่หา
บทที่47
กันยามาส
เหมือนชนกทำให้หัวใจของลัคนัยพองโตแทบจะคับอกนี่แล้ง เพราะรอยยิ้มหวานที่หล่อนปั้นแต่งให้
โดยที่ชายหนุ่มไม่เฉลียวใจสักนิดว่าเขากำลังลงบ่วงที่หล่อนจงใจล่อเขาให้ติด...แล้วบ่วงเดียวกันนี้แหละที่เหมือนชนกคิดจะฆ่าเขาให้ตายสนิท
หล่อนทำได้...และโดยไม่รู้ตัวยาม
ตอน 48
บทที่48
กันยามาส
พอพ้นออกมาจากตรงนั้นแล้วดวงหน้าสะสวยของเพ็ญพรรณีก็แปรเปลี่ยนไปราวกับเป็นสีหน้าของนางมารร้าย ดวงตาของหล่อนวาววับ กำมือแน่นเข้าหากันใจนั้นเจ็บแปลบไปหมดแล้ว หล่อนเจ็บทุกครั้งที่ถูกกดให้ต่ำต้อยให้หล่อนต้องนึกถึงกำพืดของตัวเองไม่สร่างซา...เหมือนชนกเหมือนศัตรูตัวร้ายที่เพ็ญพรรณีให้สัญญาก
ตอน 49
บทที่49
กันยามาส
“ก็ได้ค่ะ”
เมื่อตอนนี้มันเป็นความพ่ายแพ้ หล่อนจะยอมรับมันอย่างกล้าหาญทีเดียว เหมือนชนกยังรู้จักหล่อนน้อยเกินไปเสียแล้ว
ยังหรอก เหมือนชนก เรายังไม่ได้เริ่มต้นลงมือกันจริงๆ
เสียงคำรามแน่นอยู่ในอกนี้เป็นนักหนา แต่เพ็ญพรรณีก็ยังปั้นสีหน้าให้ระ