บทที่20

กันยามาส

แม้จะไม่อยากให้เขากอด แต่พิมลแขก็ไม่แสดงออกอย่างเปิดเผยนัก “ร้อนจังเลยค่ะ...ขออาบน้ำก่อนนะคะ” หล่อนจะให้เขาเห็นร่องรอยบนตัวหล่อนได้อย่างไรกัน พอดีกับเสียงโทร.ดังขึ้น หญิงสาวเดินไปรับมีเสียงบ่นของนายธวัชไล่มาข้างหลัง

“ตะกี้ก็มีโทร.มาหนหนึ่งนะ พูดด้วยก็เงียบเชีย

บทที่21

กันยามาส

เสียงโทร.ดังขึ้น แล้วลัคนัยก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของนายธวัช เขายังวางเฉยแต่หูเขาได้ยินเสียงนายธวัชดังก้องเต็มที่

“มาทานกลางวันกับฉันไม่ได้หรือ ไม่เป็นไร...ไปหาหมอไว้น่ะดีแล้วล่ะ เจอกันตอนเย็นแล้วกัน”

เขาวางหูลงบอกกล่าวแก่ลัคนัยว่า “พิมลแขไปหาหมอ...กลางวัน

บทที่22

กันยามาส

“ไม่วุ่นค่ะ คุณนกแต่งตัวไวจัง”

เหมือนชนกนุ่งกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ปลายบานออกเล็กน้อย แล้วสวมเสื้อดอกสีสดใสรวบชายในกางเกงคาดทับด้วยเข็มขัดอีกเส้นหนึ่ง กางเกงขาวยิ่งทำให้ผิวสีน้ำตาลนวลของหล่อนนวลใสขึ้นอีก...แล้วที่อกเสื้อก็มีแว่นตาดำกันแดดเสียบอยู่อันหนึ่ง