บทที่19

กันยามาส

หญิงสาวสวยร่างโปร่งในชุดเสื้อกางเกงสีน้ำเงินเข้มแต่กลับขับผิวของหล่อนให้ดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก แว่นตาสีเข้มอันใหญ่เกือบจะปิดหน้าองหล่อนไปครึ่งหนึ่ง หล่อนคือพิมลแขนั่นเอง...ยังไม่อาจตัดสินใจไปพ้นจากที่นี่ ไปพ้นจากเขาได้ แม้ชายที่แสนดีกับหล่อนอย่างนายธวัชก็ไม่อาจจะเหนี่ยวรั้ง

บทที่20

กันยามาส

แม้จะไม่อยากให้เขากอด แต่พิมลแขก็ไม่แสดงออกอย่างเปิดเผยนัก “ร้อนจังเลยค่ะ...ขออาบน้ำก่อนนะคะ” หล่อนจะให้เขาเห็นร่องรอยบนตัวหล่อนได้อย่างไรกัน พอดีกับเสียงโทร.ดังขึ้น หญิงสาวเดินไปรับมีเสียงบ่นของนายธวัชไล่มาข้างหลัง

“ตะกี้ก็มีโทร.มาหนหนึ่งนะ พูดด้วยก็เงียบเชีย

บทที่21

กันยามาส

เสียงโทร.ดังขึ้น แล้วลัคนัยก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของนายธวัช เขายังวางเฉยแต่หูเขาได้ยินเสียงนายธวัชดังก้องเต็มที่

“มาทานกลางวันกับฉันไม่ได้หรือ ไม่เป็นไร...ไปหาหมอไว้น่ะดีแล้วล่ะ เจอกันตอนเย็นแล้วกัน”

เขาวางหูลงบอกกล่าวแก่ลัคนัยว่า “พิมลแขไปหาหมอ...กลางวัน