บทที่18

กันยามาส

“ยังค่ะ เพ็ญยังไม่ถึงฝั่ง” หล่อนรีบกล่าวแก้ “ผับทำกำไรให้บ้างนิดหน่อย พอมีพอกิน”

ผับรึ...วิสาขาอยากหัวเราะออกมาดังๆ อยากจะพูดใส่หน้าเพ็ญพรรณีตรงๆ กลัวแต่ว่าไพพรรณจะช็อคไปเสียก่อน เธอยังมีแก่ใจจะหยุดคิดเพื่อห่วงไพพรรณอยู่บ้าง

โธ่เอ๊ย...เธอมองดูเพ็ญพรรณีตรงๆ

บทที่19

กันยามาส

หญิงสาวสวยร่างโปร่งในชุดเสื้อกางเกงสีน้ำเงินเข้มแต่กลับขับผิวของหล่อนให้ดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก แว่นตาสีเข้มอันใหญ่เกือบจะปิดหน้าองหล่อนไปครึ่งหนึ่ง หล่อนคือพิมลแขนั่นเอง...ยังไม่อาจตัดสินใจไปพ้นจากที่นี่ ไปพ้นจากเขาได้ แม้ชายที่แสนดีกับหล่อนอย่างนายธวัชก็ไม่อาจจะเหนี่ยวรั้ง

บทที่20

กันยามาส

แม้จะไม่อยากให้เขากอด แต่พิมลแขก็ไม่แสดงออกอย่างเปิดเผยนัก “ร้อนจังเลยค่ะ...ขออาบน้ำก่อนนะคะ” หล่อนจะให้เขาเห็นร่องรอยบนตัวหล่อนได้อย่างไรกัน พอดีกับเสียงโทร.ดังขึ้น หญิงสาวเดินไปรับมีเสียงบ่นของนายธวัชไล่มาข้างหลัง

“ตะกี้ก็มีโทร.มาหนหนึ่งนะ พูดด้วยก็เงียบเชีย