บทที่17

กันยามาส

หล่อนขมขื่นอย่างมากเมื่อห้องพักของลัคนัยถูกตกแต่งกลับอย่างเดิม หล่อนไม่อยากจะกลับไปมองห้องนั้นอีก แล้วความทุกข์ใจของหล่อนก็เพิ่มขึ้นมากขึ้นเมื่อเย็นนั้นลัคนัยได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะอาหาร

หล่อนไม่อาจจะถอยหนีได้ เพราะนายธวัชยิ้มแย้มเรียกหล่อน...ยังจะแม่หล่อนอีกคนหนึ่

บทที่18

กันยามาส

“ยังค่ะ เพ็ญยังไม่ถึงฝั่ง” หล่อนรีบกล่าวแก้ “ผับทำกำไรให้บ้างนิดหน่อย พอมีพอกิน”

ผับรึ...วิสาขาอยากหัวเราะออกมาดังๆ อยากจะพูดใส่หน้าเพ็ญพรรณีตรงๆ กลัวแต่ว่าไพพรรณจะช็อคไปเสียก่อน เธอยังมีแก่ใจจะหยุดคิดเพื่อห่วงไพพรรณอยู่บ้าง

โธ่เอ๊ย...เธอมองดูเพ็ญพรรณีตรงๆ

บทที่19

กันยามาส

หญิงสาวสวยร่างโปร่งในชุดเสื้อกางเกงสีน้ำเงินเข้มแต่กลับขับผิวของหล่อนให้ดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก แว่นตาสีเข้มอันใหญ่เกือบจะปิดหน้าองหล่อนไปครึ่งหนึ่ง หล่อนคือพิมลแขนั่นเอง...ยังไม่อาจตัดสินใจไปพ้นจากที่นี่ ไปพ้นจากเขาได้ แม้ชายที่แสนดีกับหล่อนอย่างนายธวัชก็ไม่อาจจะเหนี่ยวรั้ง