บทที่16

กันยามาส

ห้องของเขาคงจะถูกเปลี่ยนแปลงไปจากที่เป็นอยู่เดิมไม่มีที่ซุกหัวยามที่หล่อนกลับมา ภายใต้ชายคาเดียวกันที่เขาย่อมจะฝันหวานได้ว่าอยู่ร่วมบ้านร่วมชายคาเดียวกันกับหล่อน

เหมือนชนกเดินออกไปนานแล้ว ลัคนัยถึงเดินออกมาบ้างอย่างช้าๆ ดวงหน้าสงบเฉย เขาเป็นเช่นนี้มานานแล้ว ไม่เคยอาทรต่อคว

บทที่17

กันยามาส

หล่อนขมขื่นอย่างมากเมื่อห้องพักของลัคนัยถูกตกแต่งกลับอย่างเดิม หล่อนไม่อยากจะกลับไปมองห้องนั้นอีก แล้วความทุกข์ใจของหล่อนก็เพิ่มขึ้นมากขึ้นเมื่อเย็นนั้นลัคนัยได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะอาหาร

หล่อนไม่อาจจะถอยหนีได้ เพราะนายธวัชยิ้มแย้มเรียกหล่อน...ยังจะแม่หล่อนอีกคนหนึ่

บทที่18

กันยามาส

“ยังค่ะ เพ็ญยังไม่ถึงฝั่ง” หล่อนรีบกล่าวแก้ “ผับทำกำไรให้บ้างนิดหน่อย พอมีพอกิน”

ผับรึ...วิสาขาอยากหัวเราะออกมาดังๆ อยากจะพูดใส่หน้าเพ็ญพรรณีตรงๆ กลัวแต่ว่าไพพรรณจะช็อคไปเสียก่อน เธอยังมีแก่ใจจะหยุดคิดเพื่อห่วงไพพรรณอยู่บ้าง

โธ่เอ๊ย...เธอมองดูเพ็ญพรรณีตรงๆ