บทที่99พุ่งตรงออกไป

รีบส่งสายตาขอบคุณไปที่เพ็ญนีติ์แต่เพ็ญนีติ์ไม่ได้สนใจเขาเลยถามไปที่เด็กว่า"มือดึกจะดีอะไรกันดี?"

"ม๊ามี๊ไม่ใช่กินราเม็งมาแล้วไม่ใช่หรอคะ?พวกหนูก็กินข้าวกันแล้วบ้านพ่อบุญธรรมกับข้าวอร่อยมากยายเป็นคนลงมือทำให้กินค่ะ"

"แล้วคุณน้าไม่อยู่หรอคะ?"

"ไม่อยู่ค่ะค

บทที่100ความรู้สึกที่ไม่สบายตัว

ปุริมอยากวิ่งตามไปแต่ว่าเขาเลือกที่จะไม่ออกไปร่างและขาของเขาไม่ขยับมองไปอย่างเงียบๆจนลืมไปว่าลืมปิดประตู

พวกเด็กๆตอนนี้คงจะต้องเชื่อว่าเขาเป็นแดดดี้ที่หลายใจและส่ำส่อด

เขาจะอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทฤนห์

เขากลับนึกถึงทฤนห์ขึ้นมาปุร

บทที่ 101 พุ่งขึ้นสูง

เอาล่ะ ที่เมืองดรัลนอกจากนภนต์แล้วเธอไม่มีใครให้เชื่อใจและพึ่งพาได้อีก งั้นก็ไปหาเขาที่นั่นแล้วกัน “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไป แม่ฉันหลับแล้วรึยังคะ?”

“หลับแล้ว แม่กับพ่อนอนเร็วมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” นี่เป็นนิสัยของคนแก่ นอนเร็วตื่นเช้า

ไปเถอะ เธอไม่มีทางเลือกอื่นอ