บทที่100ความรู้สึกที่ไม่สบายตัว

ปุริมอยากวิ่งตามไปแต่ว่าเขาเลือกที่จะไม่ออกไปร่างและขาของเขาไม่ขยับมองไปอย่างเงียบๆจนลืมไปว่าลืมปิดประตู

พวกเด็กๆตอนนี้คงจะต้องเชื่อว่าเขาเป็นแดดดี้ที่หลายใจและส่ำส่อด

เขาจะอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทฤนห์

เขากลับนึกถึงทฤนห์ขึ้นมาปุร

บทที่ 101 พุ่งขึ้นสูง

เอาล่ะ ที่เมืองดรัลนอกจากนภนต์แล้วเธอไม่มีใครให้เชื่อใจและพึ่งพาได้อีก งั้นก็ไปหาเขาที่นั่นแล้วกัน “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไป แม่ฉันหลับแล้วรึยังคะ?”

“หลับแล้ว แม่กับพ่อนอนเร็วมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” นี่เป็นนิสัยของคนแก่ นอนเร็วตื่นเช้า

ไปเถอะ เธอไม่มีทางเลือกอื่นอ

บทที่ 102 แก้ตัวไม่ได้

ผู้ชายที่หยิ่งทะนงคนหนึ่งยอมก้มหัวเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง นี่แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยาก แน่นอนว่าทำให้คนตกใจจนอ้าปากค้าง

เมื่ออ่านจบ ใจของเธอก็แตกสลาย

“แม่คะ แม่อย่าเชื่อคำพูดเขานะคะ นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงเลย”

“เพ็ญนีติ์ แล้ว