บทที่98ไม่ได้เจ้าชู้และมักง่าย

ปุริมไม่ได้สนใจเธอกินราเม็งไปคำใหญ่ๆแปปเดียวก็กินหมดถ้วยแล้วจากที่เขาได้ลงหมัดไปบนโต๊ะและพูดไปอย่างพนักงานว่า“เช็คบิล”

“สิบหกหยวนค่ะที่เพิ่มเนื้อกับไข่ไปทางร้านไม่คิดค่าใช้จ่ายค่ะ”พนักงานตอบแล้วยิ้มกลับ

“ปุริมฉันยังกินไม่เสร็จเลย”

ปุริมไม่ได้

บทที่99พุ่งตรงออกไป

รีบส่งสายตาขอบคุณไปที่เพ็ญนีติ์แต่เพ็ญนีติ์ไม่ได้สนใจเขาเลยถามไปที่เด็กว่า"มือดึกจะดีอะไรกันดี?"

"ม๊ามี๊ไม่ใช่กินราเม็งมาแล้วไม่ใช่หรอคะ?พวกหนูก็กินข้าวกันแล้วบ้านพ่อบุญธรรมกับข้าวอร่อยมากยายเป็นคนลงมือทำให้กินค่ะ"

"แล้วคุณน้าไม่อยู่หรอคะ?"

"ไม่อยู่ค่ะค

บทที่100ความรู้สึกที่ไม่สบายตัว

ปุริมอยากวิ่งตามไปแต่ว่าเขาเลือกที่จะไม่ออกไปร่างและขาของเขาไม่ขยับมองไปอย่างเงียบๆจนลืมไปว่าลืมปิดประตู

พวกเด็กๆตอนนี้คงจะต้องเชื่อว่าเขาเป็นแดดดี้ที่หลายใจและส่ำส่อด

เขาจะอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทฤนห์

เขากลับนึกถึงทฤนห์ขึ้นมาปุร