บทที่ 9 ให้คุณหนึ่งแสนบาท

กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยอยู่ในจมูกเธอ ทำให้หัวใจเธอถึงกับสั่นไหว เหตุการณ์เมื่อคืนวานที่พร่ามัวปรากฎขึ้นในหัวเธออีกครั้ง เมื่อคิดถึงรอยเลือดบนเตียงนั่น เพ็ญนีติ์ก็อดรนทนไม่ไหว ทำให้เธอดูหมิ่นเขาอย่างมาก เป็นผู้ชายทำแล้วไม่กล้ายอมรับความผิด ไอ้ผู้ชายขี้ขลาด เธอจึงตะโกนเสีย

บทที่ 10 เป็นคุณที่ผิด

รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้น ในบทที่ปุริมนั่งลง เธอก็ฉีกเช็คในมือของเธอนั้นออกเป็นชิ้นๆ “คุณปุริม มีเงินแล้วคิดว่ามันยอดเยี่ยมมกนักหรือไงคะ? ไปตายซะ” หลังจากนั้นเธอเอาเศษกระดาษเช็คที่เป็นชิ้นๆในมือของเธอปาใส่หน้าของเขา

ที่ประตูมีเสียงเคาะดังขึ้น ปุริมไม่สนใจเศษกระดาษเช็

บทที่ 11 เหยียบเรือสองแคม

จำรูญเป็นสุภาพบุรุษ เขาก็ไม่ควรนำเรื่องที่เธอพูดในโทรศัพท์เมื่อเช้าไปกระจายข่าวสิ

เธอหวาดกลัว แต่ก็ยังกลับไปมหาวิทยาลัยอย่างไม่ลังเล

เมื่อลงจากรถประจำทาง เพ็ญนีติ์เดินเข้ามหาวิทยาลัย บริเวณหน้าประตูทางเข้า เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบ

“หน้าไม่อาย”