บทที่ 8 ฉากอันน่าตกตะลึง

“คุณผู้หญิง ต้องการโทรเบอร์ฉุกเฉิน 120 หรือเปล่า? ในขณะที่เพ็ญนีติ์ตะโกนเสียงสูงตรงไปยังช่องบันได

“อ๊าาา..” เสียงร้องแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้น หลังจากนั้นฉากที่ดูน่าปั่นป่วนก็ตกแก่สายตาของเพ็ญนีติ์ จริงๆแล้วเรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์อันน่าสับสนของหญิงสาวคนหน

บทที่ 9 ให้คุณหนึ่งแสนบาท

กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยอยู่ในจมูกเธอ ทำให้หัวใจเธอถึงกับสั่นไหว เหตุการณ์เมื่อคืนวานที่พร่ามัวปรากฎขึ้นในหัวเธออีกครั้ง เมื่อคิดถึงรอยเลือดบนเตียงนั่น เพ็ญนีติ์ก็อดรนทนไม่ไหว ทำให้เธอดูหมิ่นเขาอย่างมาก เป็นผู้ชายทำแล้วไม่กล้ายอมรับความผิด ไอ้ผู้ชายขี้ขลาด เธอจึงตะโกนเสีย

บทที่ 10 เป็นคุณที่ผิด

รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้น ในบทที่ปุริมนั่งลง เธอก็ฉีกเช็คในมือของเธอนั้นออกเป็นชิ้นๆ “คุณปุริม มีเงินแล้วคิดว่ามันยอดเยี่ยมมกนักหรือไงคะ? ไปตายซะ” หลังจากนั้นเธอเอาเศษกระดาษเช็คที่เป็นชิ้นๆในมือของเธอปาใส่หน้าของเขา

ที่ประตูมีเสียงเคาะดังขึ้น ปุริมไม่สนใจเศษกระดาษเช็