บทที่ 10 เป็นคุณที่ผิด

รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้น ในบทที่ปุริมนั่งลง เธอก็ฉีกเช็คในมือของเธอนั้นออกเป็นชิ้นๆ “คุณปุริม มีเงินแล้วคิดว่ามันยอดเยี่ยมมกนักหรือไงคะ? ไปตายซะ” หลังจากนั้นเธอเอาเศษกระดาษเช็คที่เป็นชิ้นๆในมือของเธอปาใส่หน้าของเขา

ที่ประตูมีเสียงเคาะดังขึ้น ปุริมไม่สนใจเศษกระดาษเช็

บทที่ 11 เหยียบเรือสองแคม

จำรูญเป็นสุภาพบุรุษ เขาก็ไม่ควรนำเรื่องที่เธอพูดในโทรศัพท์เมื่อเช้าไปกระจายข่าวสิ

เธอหวาดกลัว แต่ก็ยังกลับไปมหาวิทยาลัยอย่างไม่ลังเล

เมื่อลงจากรถประจำทาง เพ็ญนีติ์เดินเข้ามหาวิทยาลัย บริเวณหน้าประตูทางเข้า เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบ

“หน้าไม่อาย”

บทที่ 12 ค่ำคืนอันวุ่นวาย

��

“เพ็ญนีติ์ นี่เธอพูดเองนะ ถึงตอนนั้นก็อย่าบอกกับจำรูญแล้วกันว่าฉันเป็นคนกดดันเธอ”

“ไม่หรอก” เธอหันหลังกลับและได้แต่เดินจากไปด้วยความสับสน

เดิมทีเธอต้องการมาหาจำรูญเพื่อสะสางบัญชี แต่ทว่าตอนนี้มันไร้สาระสิ้นดี เฮงซวย! เพ็ญนีติ์รู้สึกว่าชีวิตเธอในตอ