บทที่82ขี้ขลาด

อ้อยดึงมุมหนึ่งของชุดว่ายน้ำของส้มเขาเชื่อนิดหน่อยแดดดี๊คนนี้น่าสงสารจริงๆหัวก็ลังมีเลือดไหลอยู่ยังกังวลว่าพวกเราจะเชื่อไหมอีก“ส้มใช่แดดดี๊นั่นแหละ”

เสียงต่ำๆที่ปนไปด้วยความขี้ขายและขี้ขลาดแต่เพ็ญนีติ์กลับได้ยินทำให้ตนเองหยุดเดินเองไม่รู้ตัวพวกเด็กๆในที่สุดก็ยังอยากมีแดดด

บทที่83ไม่ได้ผล

หันกลับไปมองเพ็ญนีติ์ที่ค่อยเดินมาหัวใจของปุริมก็สับสน

แต่ก่อนเขาชอบเวลาที่เธอเงียบแต่ตอนนี้พอไม่ได้ยินเสียงของเธอเขากลับรู้สึกขอโทษ

เธอแบกรับความขมขื่นมามากเท่าไหร่นะนั่นคือสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ไม่สามารถรู้ได้

จากหากทรายเดินกลับโรงแรมเด็กๆพุ่งไปอาบน้ำเพ็ญนีติ

บทที่84เผชิญหน้ากับความเงียบงัน

ในโลกนี้ถ้าแม้แต่นภนต์เธอยังเชื่อไม่ได้เลยแบบนี้แล้วเธอจะเชื่อใครได้อีกล่ะ?

เพ็ญนีติ์ยืนสูดหายใจเข้าลึกๆอยู่ข้างๆหน้าต่างทอดสายตาไปยังไฟถนนที่ค่อยๆสว่างทีละดวงอุทยานธรณีวิทยาภูเขาไฟในยามค่ำคืนช่างสวยงามเหลือเกินช่วงบ่ายก็พาเด็กๆไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำกันแล