บทที่83ไม่ได้ผล

หันกลับไปมองเพ็ญนีติ์ที่ค่อยเดินมาหัวใจของปุริมก็สับสน

แต่ก่อนเขาชอบเวลาที่เธอเงียบแต่ตอนนี้พอไม่ได้ยินเสียงของเธอเขากลับรู้สึกขอโทษ

เธอแบกรับความขมขื่นมามากเท่าไหร่นะนั่นคือสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ไม่สามารถรู้ได้

จากหากทรายเดินกลับโรงแรมเด็กๆพุ่งไปอาบน้ำเพ็ญนีติ

บทที่84เผชิญหน้ากับความเงียบงัน

ในโลกนี้ถ้าแม้แต่นภนต์เธอยังเชื่อไม่ได้เลยแบบนี้แล้วเธอจะเชื่อใครได้อีกล่ะ?

เพ็ญนีติ์ยืนสูดหายใจเข้าลึกๆอยู่ข้างๆหน้าต่างทอดสายตาไปยังไฟถนนที่ค่อยๆสว่างทีละดวงอุทยานธรณีวิทยาภูเขาไฟในยามค่ำคืนช่างสวยงามเหลือเกินช่วงบ่ายก็พาเด็กๆไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำกันแล

บทที่85โชคดีอะไรอย่างนี้เนี่ย

“โอเค”ฉากนี้มันแปลกเกินไปหน่อยซึ่งนั่นทำให้เพ็ญนีติ์รู้สึกยิ่งมองยิ่งอึดอัดใบหน้าของปุริมหมองลงและก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

“ปุริม，นายไม่ให้หรอ”พนินีที่ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงรังษีความเย็นที่แผ่ออกมาจากปุริมจึงอุ้มอ้อยหันไปทางเขา

“เปล่า,ไม่ใช่อย่างนั้น”