บทที่ 7 ไม่รู้จักเธอ

บริษัททัดธนกรุ๊ปนั้นใหญ่โตอย่างมาก เป็นอาคารสูงใหญ่สามสิบกว่าชั้น เมื่อลงมาจากรถแท็กซี่ เพ็ญนีติ์จึงได้เข้าใจว่าทำไมเพื่อนนักศึกษาถึงได้ต่อสู้แย่งชิงเพื่อที่จะเข้าบริษัททัดธนกรุ๊ปแห่งนี้ เพราะถ้าได้เข้าทำงานที่นี่ชีวิตก็คงจะสบายอย่างแน่นอน

แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่ได้มา

บทที่ 8 ฉากอันน่าตกตะลึง

“คุณผู้หญิง ต้องการโทรเบอร์ฉุกเฉิน 120 หรือเปล่า? ในขณะที่เพ็ญนีติ์ตะโกนเสียงสูงตรงไปยังช่องบันได

“อ๊าาา..” เสียงร้องแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้น หลังจากนั้นฉากที่ดูน่าปั่นป่วนก็ตกแก่สายตาของเพ็ญนีติ์ จริงๆแล้วเรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์อันน่าสับสนของหญิงสาวคนหน

บทที่ 9 ให้คุณหนึ่งแสนบาท

กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยอยู่ในจมูกเธอ ทำให้หัวใจเธอถึงกับสั่นไหว เหตุการณ์เมื่อคืนวานที่พร่ามัวปรากฎขึ้นในหัวเธออีกครั้ง เมื่อคิดถึงรอยเลือดบนเตียงนั่น เพ็ญนีติ์ก็อดรนทนไม่ไหว ทำให้เธอดูหมิ่นเขาอย่างมาก เป็นผู้ชายทำแล้วไม่กล้ายอมรับความผิด ไอ้ผู้ชายขี้ขลาด เธอจึงตะโกนเสีย