บทที่ 6 ท่านประธานแห่งบริษัททัดธนกรุ๊ป

“จำรูญ ไปตายซะ” ทำไมเธอถึงรับโทรศัพท์ของเขากันนะ นึกไม่ถึงว่าไอ้ชั่วนั่นจะเปลี่ยนใช้เบอร์แปลกโทรมาหาเธอ ทำให้เธอเข้าใจผิด

กดปุ่มวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็วเพื่อจบการสนทนาระหว่างเธอกับจำรูญ แต่หัวใจเธอนั้นราวกับว่าจะกระโดดออกมา

ปุริม เขาทำร้

บทที่ 7 ไม่รู้จักเธอ

บริษัททัดธนกรุ๊ปนั้นใหญ่โตอย่างมาก เป็นอาคารสูงใหญ่สามสิบกว่าชั้น เมื่อลงมาจากรถแท็กซี่ เพ็ญนีติ์จึงได้เข้าใจว่าทำไมเพื่อนนักศึกษาถึงได้ต่อสู้แย่งชิงเพื่อที่จะเข้าบริษัททัดธนกรุ๊ปแห่งนี้ เพราะถ้าได้เข้าทำงานที่นี่ชีวิตก็คงจะสบายอย่างแน่นอน

แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่ได้มา

บทที่ 8 ฉากอันน่าตกตะลึง

“คุณผู้หญิง ต้องการโทรเบอร์ฉุกเฉิน 120 หรือเปล่า? ในขณะที่เพ็ญนีติ์ตะโกนเสียงสูงตรงไปยังช่องบันได

“อ๊าาา..” เสียงร้องแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้น หลังจากนั้นฉากที่ดูน่าปั่นป่วนก็ตกแก่สายตาของเพ็ญนีติ์ จริงๆแล้วเรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์อันน่าสับสนของหญิงสาวคนหน