บทที่ 69 เล่นไม่ไหว

เมื่อรู้สึกว่าเขามาแล้ว เพ็ยนีติ์รีบเม้มปาก แล้วมองเขา เธอสั่นทันที“ปุริม ทำไม่ไม่ใส่ชุดดีดี?”ไหนบอกให้เขาใส่ดีดีแล้วไม่ใช่?

“นี่เป็นบ้านของผม ใส่แบบนี้ที่บ้านมีอะไรไม่ถูกเหรอครับ?เมื่อก่อนคุณอยู่ผมก็ใส่แบบนี้ไม่ใช่?”

แต่ ข้างในก็ต้องใส่กางเกงในไหม? เธอแน่ใจได

บทที่ 70 ถูกจับไปขายแล้วจะทำยังไง

เห็นเด็กๆที่นอนอย่างสนิท เธอจึงไม่อยากปลุกพวกเขาให้ตื่น เธอพลางเดินไปข้างหน้าต่าง แล้วมองข้างนอกออกไป มือที่เรียวยาวนั้นเปิดผ้าม้านออกแล้วชี้แสงไฟถนนไว้ ปุรอมริมพูดขึ้นมาเสียงต่ำ“ยังดีที่เรามาได้เร็ว ไม่อย่างนั้นคนของเลมคงลงมือก่อนแล้ว”

สีห้าเพ็ญนีติ์ซี

บทที่ 71 เพียงแค่นั้น

นิรันให้คนที่เฝ้านั้นแยกได้แล้ว ที่พักเธอได้กลับสู่ปกติ แล้วส่งเด็กไปโรงเรียน และเธอก็ต้องคิดลำบากกับสามมื้อนี้อีกต่อไป เธอหางานไปหลายวัน แต่ก็ไม่ได้งานเลย

ได้ไปสัมภาษณ์บริษัทหนึ่งแต่ก็ไม่มีผลกลับมา เธอเดินข้างถนนอย่างเบื่อหน่าย ญภาโทรเข้ามาพอดี“เพ็ญนีติ์ ไม่ได้