บทที่ 68 พาเธอกลับบ้าน

แต่พึ่งออกมาจากห้อง เพ็ญนีติ์พลางสะบัดมือเขาออก “อย่าแตะต้องฉัน”สกปรก เลมและปุริมเป็นคนแบบเดียวกัน นอกจากสกปรกแล้ว มือี่เขาและปากยังเคยแตะต้องกุหลาบไม่ใช่เหรอ?

“เพ็ญนีติ์ ต้องแต่ตอนนี้ไป คุณอยู่กับฉันไปดีดี ห้ามาที่นี่อีก”ปุริมจริงจังมาก เหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่

บทที่ 69 เล่นไม่ไหว

เมื่อรู้สึกว่าเขามาแล้ว เพ็ยนีติ์รีบเม้มปาก แล้วมองเขา เธอสั่นทันที“ปุริม ทำไม่ไม่ใส่ชุดดีดี?”ไหนบอกให้เขาใส่ดีดีแล้วไม่ใช่?

“นี่เป็นบ้านของผม ใส่แบบนี้ที่บ้านมีอะไรไม่ถูกเหรอครับ?เมื่อก่อนคุณอยู่ผมก็ใส่แบบนี้ไม่ใช่?”

แต่ ข้างในก็ต้องใส่กางเกงในไหม? เธอแน่ใจได

บทที่ 70 ถูกจับไปขายแล้วจะทำยังไง

เห็นเด็กๆที่นอนอย่างสนิท เธอจึงไม่อยากปลุกพวกเขาให้ตื่น เธอพลางเดินไปข้างหน้าต่าง แล้วมองข้างนอกออกไป มือที่เรียวยาวนั้นเปิดผ้าม้านออกแล้วชี้แสงไฟถนนไว้ ปุรอมริมพูดขึ้นมาเสียงต่ำ“ยังดีที่เรามาได้เร็ว ไม่อย่างนั้นคนของเลมคงลงมือก่อนแล้ว”

สีห้าเพ็ญนีติ์ซี