บทที่ 67 ให้เธอขายการยิ้ม

เพ็ญนีติ์อึ้ง จากนั้นรีบถอยหลังจนกว่าตัวไปแนบติดพนังได้ บทที่เธอเข้ามาก็กลัวว่าจะมีคนชอบ เลย เลยยืนรองให้ชายต่างเลือกเสร็จแล้วเดินเข้าไป แต่ไม่คิดว่ายังคงทำให้ชายหนุ่มต้องจับมอง

“ทำไม ไม่ยอมหรอ?”หุ่นนั้นยิ้มร้ายๆ แล้วลุกเดินมาหาเพ็ญนีติ์

เธออยากหลบ แต่วิ

บทที่ 68 พาเธอกลับบ้าน

แต่พึ่งออกมาจากห้อง เพ็ญนีติ์พลางสะบัดมือเขาออก “อย่าแตะต้องฉัน”สกปรก เลมและปุริมเป็นคนแบบเดียวกัน นอกจากสกปรกแล้ว มือี่เขาและปากยังเคยแตะต้องกุหลาบไม่ใช่เหรอ?

“เพ็ญนีติ์ ต้องแต่ตอนนี้ไป คุณอยู่กับฉันไปดีดี ห้ามาที่นี่อีก”ปุริมจริงจังมาก เหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่

บทที่ 69 เล่นไม่ไหว

เมื่อรู้สึกว่าเขามาแล้ว เพ็ยนีติ์รีบเม้มปาก แล้วมองเขา เธอสั่นทันที“ปุริม ทำไม่ไม่ใส่ชุดดีดี?”ไหนบอกให้เขาใส่ดีดีแล้วไม่ใช่?

“นี่เป็นบ้านของผม ใส่แบบนี้ที่บ้านมีอะไรไม่ถูกเหรอครับ?เมื่อก่อนคุณอยู่ผมก็ใส่แบบนี้ไม่ใช่?”

แต่ ข้างในก็ต้องใส่กางเกงในไหม? เธอแน่ใจได