บทที่ 58 ถอยคือทาง

��

เด็กๆเล่นไปอีกชั่วโมงหนึ่ง ตอนนี้ถึงจะเริ่มเบื่อแล้ว

เดินจากบันไดมาหน้าประตู ยังมีพนักวานสองคนที่สองพวกเขาด้วยสายตา สถานการณ์นั้นช่างยิ่งใหญ่จนน่าเคลิ้ม

“คุณปุริม คุณเพ็ญ และเด็กๆ ยินดีมาอุดหนุนอีกนะค้า”ผู้จัดการร้านเดินออกมาส่งถึงข้างนอก

เพ็ญนีติ์อ

บทที่ 59ลูกของใคร

อีกทั้งไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มบนรถด้วย เพ็ญนีติ์ยิ้มขึ้นมา ภายใต้แสงแดดที่ส่งเด็กๆและเธอนั้นพวกเธอค่อยๆเดินออกมาจากโลกของปุริม

แต่เขาได้เริ่มแล่นรถออกไปจนกว่าร่างเงาพวกเธอหายไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจเสียงแตรด้านหลัง เมื่อแล่นรถออกมาในสมองเขาก็มีใบสัญญาสองฉบับโผ

บทที่ 60 ยังดึงใจเขาอยู่

��

ตอนเช้า เมื่อส่งอ้อยและส้มไปโรงเรียนแล้ว เพ็ญนีติ์พลางไปหาบ้าน ในถนนเงียบเหงา ถนนยังถูกปิดไว้ทำให้เธอมีความลำคาน แต่เธอในตอนนี้ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับจำรูญ เองนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ

หาไปครึ่งวันถึงเจอบ้านที่เหมาะสม จะหาบ้านที่ใกล้โรงเรียนส้มและอ้