บทที่ 59

ลูกของใคร

อีกทั้งไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มบนรถด้วย เพ็ญนีติ์ยิ้มขึ้นมา ภายใต้แสงแดดที่ส่งเด็กๆและเธอนั้นพวกเธอค่อยๆเดินออกมาจากโลกของปุริม

แต่เขาได้เริ่มแล่นรถออกไปจนกว่าร่างเงาพวกเธอหายไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจเสียงแตรด้านหลัง เมื่อแล่นรถออกมาในสมองเขาก็มีใบสัญญาสองฉบับ

บทที่ 60

บทที่ 60 ยังดึงใจเขาอยู่

��

ตอนเช้า เมื่อส่งอ้อยและส้มไปโรงเรียนแล้ว เพ็ญนีติ์พลางไปหาบ้าน ในถนนเงียบเหงา ถนนยังถูกปิดไว้ทำให้เธอมีความลำคาน แต่เธอในตอนนี้ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับจำรูญ เองนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ

หาไปครึ่งวันถึงเจอบ้านที่เหมาะสม จะหาบ้านที่ใกล้โรงเรี

บทที่ 61

เธออยากหลอกฆ่าหรอก

แขนเธอนั้นถูกญินท์ดึงไว้“เพ็ญนีติ์ เขาอยากได้ลูกคนหนึ่ง แต่ฉันคลอดลูกไม่ได้”

ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่แปลกที่จำรูญจะให้เธอเป็นผู้หญิงของเขา ฟังคำพูดญาณินท์แล้วเธออดจะหัวเราะไม่ได้ เมื่อเอาจำรูญเทียบกับปุริมแล้วก็ไม่ได้แย่มากอะไร

จำรูญเอา