บทที่ 57 ความสุขของเด็กๆ

ส้มที่พูดจบ เสียงไวโอลินพลางหยุดลง เมือเห็นเด็กน้อยสามคนตรงหน้า ใบหน้าปุริมนั้นกลับมีรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง สายตาเขาส่องลงที่ตัวส้ม“บอกอามาก่อนหนูชื่อส้มหรืออ้อย?”

“ฉันคือส้ม เขาถึงเป็นเป็นอ้อย”เมื่อชี้ไปทางอ้อย ส้มเหมือนจะชิ้นกับคำตอบแบบนนี้ไปแล้ว ช่างเหมือนกั

บทที่ 58 ถอยคือทาง

��

เด็กๆเล่นไปอีกชั่วโมงหนึ่ง ตอนนี้ถึงจะเริ่มเบื่อแล้ว

เดินจากบันไดมาหน้าประตู ยังมีพนักวานสองคนที่สองพวกเขาด้วยสายตา สถานการณ์นั้นช่างยิ่งใหญ่จนน่าเคลิ้ม

“คุณปุริม คุณเพ็ญ และเด็กๆ ยินดีมาอุดหนุนอีกนะค้า”ผู้จัดการร้านเดินออกมาส่งถึงข้างนอก

เพ็ญนีติ์อ

บทที่ 59ลูกของใคร

อีกทั้งไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มบนรถด้วย เพ็ญนีติ์ยิ้มขึ้นมา ภายใต้แสงแดดที่ส่งเด็กๆและเธอนั้นพวกเธอค่อยๆเดินออกมาจากโลกของปุริม

แต่เขาได้เริ่มแล่นรถออกไปจนกว่าร่างเงาพวกเธอหายไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจเสียงแตรด้านหลัง เมื่อแล่นรถออกมาในสมองเขาก็มีใบสัญญาสองฉบับโผ