บทที่ 353 ป่วยทางจิต

เด็กๆไปแล้ว เขายังนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม รอให้พวกเด็กๆเดินไปออกไปไกลๆก่อน เขาถึงจะไป

นานพอสมควร เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจเหล่านั้นของเด็กๆก็ค่อยๆหายไป ทั้งในและนอกโรงเรียนกลับมาเงียบอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกมืดลงเรื่อยๆแล้ว เพ็ญนีติ์ถึงได้พูดขึ้น “ปุริม เราไปกันเถอะ”

บทที่ 354 ป่วยทางจิต

เพ็ญนีติ์เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ขับรถพาพ่อตามออกไป แต่ราวกับว่าแม่ได้หายไปแล้วตลอดทางไม่เจอแม่แม้แต่เงาเลย

เมืองเล็กๆแบบนี้ แม่ไม่มีทางไปไหนไกลเร็วขนาดนั้นได้ และอีกอย่างก็ไม่มีแท็กซี่ในเมืองเล็กๆนี้ด้วย

เพ็ญนีติ์รู้สึกโง่ ตอนนั้นเองที่พ่อพูดขึ้น “เมนิษาอ

บทที่ 355 ประสบการณ์ในชีวิตของเธอ

เพ็ณนีติ์มักจะพูดเสมอว่าตัวเองนั้นเป็นญาติห่าง ๆ ของเมนิษา พึ่งจะรู้ว่าเธอนั้นป่วย ดังนั้นก็เลยจะต้องมาดูเธอ แต่ทำไมถึงหาคนไม่พบละเนี่ย ถามมาเป็นเวลานานเกือบครึ่งวัน ซึ่งโรงพยาบาลก็พึ่งจะลงทะเบียนชื่อของเธอเองนะ หลังจากนั้นก็ได้ให้ที่อยู่กับเธอมาเลยนะ

ซึ่