บทที่ 352ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

/ เขาสับสนไปหมด น่าเจ็บใจที่เขามองไม่เห็น จึงไม่สามารถคาดคะเนอะไรได้เลย

“ปุริม คุณเป็นอะไรไป? ตั้งสติหน่อยสิ” เพ็ญนีติ์ใส่เสื้อให้ดีๆพร้อมทั้งพูดขึ้น

“เสร็จหรือยัง?” เขายื่นมือออกมาวางบนไหล่เธอ ลูบดูเสื้อบนไหล่เธอ ถึงได้เอ่ยอย่างโล่งใจว่า “รีบออกร

บทที่ 353 ป่วยทางจิต

เด็กๆไปแล้ว เขายังนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม รอให้พวกเด็กๆเดินไปออกไปไกลๆก่อน เขาถึงจะไป

นานพอสมควร เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจเหล่านั้นของเด็กๆก็ค่อยๆหายไป ทั้งในและนอกโรงเรียนกลับมาเงียบอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกมืดลงเรื่อยๆแล้ว เพ็ญนีติ์ถึงได้พูดขึ้น “ปุริม เราไปกันเถอะ”

บทที่ 354 ป่วยทางจิต

เพ็ญนีติ์เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ขับรถพาพ่อตามออกไป แต่ราวกับว่าแม่ได้หายไปแล้วตลอดทางไม่เจอแม่แม้แต่เงาเลย

เมืองเล็กๆแบบนี้ แม่ไม่มีทางไปไหนไกลเร็วขนาดนั้นได้ และอีกอย่างก็ไม่มีแท็กซี่ในเมืองเล็กๆนี้ด้วย

เพ็ญนีติ์รู้สึกโง่ ตอนนั้นเองที่พ่อพูดขึ้น “เมนิษาอ