บทที่ 351 ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

ดูเหมือนว่า ตอนนี้เธอจะรีบร้อนไม่ได้ ไม่เช่นนั้น คนที่จะไม่สบายใจที่สุดก็คือคนกลางอย่างปุริม จากการแสดงออกของเขาที่โรงแรมก่อนหน้าเธอก็พอเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว

รู้สึกสงสารปุริมขึ้นมาทันที ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจอเธอ แต่เป็นเพราะสาเหตุมาจากตาได้รับบาดเจ็

บทที่ 352ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

/ เขาสับสนไปหมด น่าเจ็บใจที่เขามองไม่เห็น จึงไม่สามารถคาดคะเนอะไรได้เลย

“ปุริม คุณเป็นอะไรไป? ตั้งสติหน่อยสิ” เพ็ญนีติ์ใส่เสื้อให้ดีๆพร้อมทั้งพูดขึ้น

“เสร็จหรือยัง?” เขายื่นมือออกมาวางบนไหล่เธอ ลูบดูเสื้อบนไหล่เธอ ถึงได้เอ่ยอย่างโล่งใจว่า “รีบออกร

บทที่ 353 ป่วยทางจิต

เด็กๆไปแล้ว เขายังนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม รอให้พวกเด็กๆเดินไปออกไปไกลๆก่อน เขาถึงจะไป

นานพอสมควร เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจเหล่านั้นของเด็กๆก็ค่อยๆหายไป ทั้งในและนอกโรงเรียนกลับมาเงียบอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกมืดลงเรื่อยๆแล้ว เพ็ญนีติ์ถึงได้พูดขึ้น “ปุริม เราไปกันเถอะ”