บทที่ 346 ราวกับเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

นานพอสมควร เบาะลมที่อยู่ข้างล่างก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไปเงียบๆ ผู้คนที่มามุงดูก็ค่อยๆสลายตัว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตามมาให้ความช่วยเหลือก็ค่อยๆแยกย้ายกันไป

เหลือเพียงบรรยากาศเงียบที่มีแค่เพ็ญนีติ์กับปุริม

ญภานั่งอยู่ข้างในรถ น้ำตาร่วงไหลออกมาอยู่ตลอด

บทที่ 347 ปุริม คุณกำลังกลัวอะไร

นอกจากแว่นตาที่เขาสวม เขาก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากสามปีก่อน แม้กระทั่งดวงหน้าของเขาก็ยังดูอ่อนวัย เสมือนไม่ได้ตากแดดมานาน และยังมีใบหน้าที่ขาวผ่องเทียบเท่าหญิงสาว “ปุริม....” เธอเรียกเสียงแผ่ว ยกมือขึ้นจะถอดแว่นเขาออก รู้สึกว่ามันช่างแปลกเสียจริง

แป

บทที่ 348 ปุริม คุณกำลังกลัวอะไร

“แล้วเพราะอะไรล่ะ?” เธอต้องรู้ให้ได้ ไม่อย่างนั้น ในใจของเธอคงไม่สงบสักที ถ้าเหตุผลที่มาเจอเธอไม่ได้ยังไม่ได้รับความกระจ่าง เขาอาจจะหายไปจากเธอเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เธอไม่ต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น

“ไปกันเถอะ ลิฟท์หยุดแล้ว” อะไรมันจะพอดีขนาดนี้ เธอถามปุ๊บ ลิฟ