บทที่ 345 ราวกับเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

คนเรามีความดื้อดึงในตัว แม้สิ่งที่ณัฏฐพลพูดมาจะดูสมเหตุสมผลแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เชื่อว่าปุริมจะไม่มีหัวใจถึงขนาดไม่ยอมมาเจอเธอ

สามปีก่อนเขายังยอมถอยให้เธอเลย ผู้ชายแบบนี้ไม่มีทางไม่สนใจเธอหรอก

ถ้าไม่ได้สนใจเธอแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันก็ได้ ขอแ

บทที่ 346 ราวกับเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

นานพอสมควร เบาะลมที่อยู่ข้างล่างก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไปเงียบๆ ผู้คนที่มามุงดูก็ค่อยๆสลายตัว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตามมาให้ความช่วยเหลือก็ค่อยๆแยกย้ายกันไป

เหลือเพียงบรรยากาศเงียบที่มีแค่เพ็ญนีติ์กับปุริม

ญภานั่งอยู่ข้างในรถ น้ำตาร่วงไหลออกมาอยู่ตลอด

บทที่ 347 ปุริม คุณกำลังกลัวอะไร

นอกจากแว่นตาที่เขาสวม เขาก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากสามปีก่อน แม้กระทั่งดวงหน้าของเขาก็ยังดูอ่อนวัย เสมือนไม่ได้ตากแดดมานาน และยังมีใบหน้าที่ขาวผ่องเทียบเท่าหญิงสาว “ปุริม....” เธอเรียกเสียงแผ่ว ยกมือขึ้นจะถอดแว่นเขาออก รู้สึกว่ามันช่างแปลกเสียจริง

แป