บทที่ 340เป็นห่วงมากจริงๆ

/ “ไม่มีค่ะ แค่ฉันคนเดียว” เอาทุกอย่างมาแบกไว้กับตัวอย่างสบายๆ เธอแค่รู้สึกว่ามันน่าขำ ก็เพราะว่าไม่อยากจะค้ายา ดังนั้น เธอกับนภนต์เลยทนลำบากมาสามปี แต่ไม่คิดเลย ว่าจะถูกกล่าวหาด้วยข้อกล่าวหานี้ โลกใบนี้จริงๆแล้วไม่มีความยุติธรรมใดๆ และแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีความสมเหตุสมผ

บทที่ 341 ทำตามข้อแม้

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงประตูเปิดเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้นมองในทันที ตำรวจหญิงยืนอยู่ตรงนั้น “คุณเพ็ญนีติ์ ออกมา”

เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว ไม่ได้กินข้าวตั้งหลายวัน แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่อยากจะก้าวเดิน ดังนั้น เธอจึงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่ไหวติง

“คุณเพ็ญนีติ์ เชิญคุณ

บทที่ 342 ทำตามข้อแม้

“เรื่องนี้ ณัฏฐพลไม่ได้บอกอะ ฉันก็เลยไม่ค่อยมั่นใจ แต่ว่า มันก็เป็นสไตล์ของสองคนนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าพวกเขาไม่อยากบอก ต่อให้ต้องถือปืนขู่พวกเขาก็ไม่บอกหรอก แต่ถ้าทุกอย่างถึงเวลาที่ควร พวกเขาสองคนจะไม่ปิดบังอะไรแน่ เธอวางใจเถอะ ถ้ามีข่าวคราวของปุริมฉันจะบอกเธอทันท