บทที่ 339 เป็นห่วงมากจริงๆ

“แม่....เพ็ญนีติ์ซบตัวอยู่ในอ้อมกอดของจีรพร เหมือนเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่แบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอชินกับการที่ต้องเป็นคนเข้มแข็ง แต่ในเวลานี้ เธอไม่สามารถซ่อนความอ่อนแอในเบื้องลึกได้อีกแล้ว จริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนที่เข้มแข็งเลยสักนิด ในทุกๆคืนกลางดึกจ

บทที่ 340เป็นห่วงมากจริงๆ

/ “ไม่มีค่ะ แค่ฉันคนเดียว” เอาทุกอย่างมาแบกไว้กับตัวอย่างสบายๆ เธอแค่รู้สึกว่ามันน่าขำ ก็เพราะว่าไม่อยากจะค้ายา ดังนั้น เธอกับนภนต์เลยทนลำบากมาสามปี แต่ไม่คิดเลย ว่าจะถูกกล่าวหาด้วยข้อกล่าวหานี้ โลกใบนี้จริงๆแล้วไม่มีความยุติธรรมใดๆ และแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีความสมเหตุสมผ

บทที่ 341 ทำตามข้อแม้

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงประตูเปิดเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้นมองในทันที ตำรวจหญิงยืนอยู่ตรงนั้น “คุณเพ็ญนีติ์ ออกมา”

เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว ไม่ได้กินข้าวตั้งหลายวัน แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่อยากจะก้าวเดิน ดังนั้น เธอจึงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่ไหวติง

“คุณเพ็ญนีติ์ เชิญคุณ