บทที่ 34 ห้องที่ยุ่งเหยิง

ตลอดทั้งเช้า ไม่ว่าจะเรื่องอาหารเช้าหรือเรื่องชุด ทั้งหมดมันเป็นไปโดยธรรมชาติ เหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ

แต่เมื่อเข้าห้องเรียนมา ในสมองของเพ็ญนีติ์ไม่ได้มีเรื่องที่ครูพูดเลย แต่เป็นท่าทางของปุริมเมื่อเช้าทั้งนั้น แบบนั้น มันค่อนข้างจะน่าประหลาดใจสำหรับเธอ

บทที่ 35 ฉันอยากดื่มเหล้า

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่ที่บันได หลับตาลงดำดิ่งไปกับความมืดนี้ ไม่รู้อะไรเหมือนกัน แต่ตอนนี้ เธอเหนื่อยมาก เธอยังไม่อยากกลับตอนนี้ แต่ตอนนี้เธอก็เดินกลับมาแล้ว

บางที คงคิดถึงบรรยากาศของบ้านนั้น

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่สัมผัสกับความรู้สึกนั้น

บทที่ 36 เพ็ญ

กลางคืนทำให้ทุกอย่างเป็นความฝัน และทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความจริง เธอปิดตาลงเพื่อฟังเรื่องไร้สาระในใจของเธอ

ทั้งหมด มันเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง

ครั้งแรกของเธอ มันได้หายไปแล้ว เป็นเพราะความเมาของเขา