บทที่ 33 ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

เธอรีบวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองราวกับติดปีก เพราะประโยค ‘แบบนี้ค่อยเหมือนสามีภรรยาหน่อย’ ที่ออกมาจากปากเขา เธอรู้สึกไม่คุ้นเลยสักนิด

“เพ็ญนีติ์ อีกครู่หนึ่งเพื่อนของผมก็มาถึงแล้ว ถ้าคุณอยากพบเขาคุณก็ออกมาต้อนรับกับผม แต่ถ้าไม่อยากก็ปิดประตูไว้ดีๆ

บทที่ 34 ห้องที่ยุ่งเหยิง

ตลอดทั้งเช้า ไม่ว่าจะเรื่องอาหารเช้าหรือเรื่องชุด ทั้งหมดมันเป็นไปโดยธรรมชาติ เหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ

แต่เมื่อเข้าห้องเรียนมา ในสมองของเพ็ญนีติ์ไม่ได้มีเรื่องที่ครูพูดเลย แต่เป็นท่าทางของปุริมเมื่อเช้าทั้งนั้น แบบนั้น มันค่อนข้างจะน่าประหลาดใจสำหรับเธอ

บทที่ 35 ฉันอยากดื่มเหล้า

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่ที่บันได หลับตาลงดำดิ่งไปกับความมืดนี้ ไม่รู้อะไรเหมือนกัน แต่ตอนนี้ เธอเหนื่อยมาก เธอยังไม่อยากกลับตอนนี้ แต่ตอนนี้เธอก็เดินกลับมาแล้ว

บางที คงคิดถึงบรรยากาศของบ้านนั้น

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่สัมผัสกับความรู้สึกนั้น