บทที่ 338 อยากเจอเหลือเกิน

“อื้ม” มุมปากของเธอยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “นภนต์ สามปีมานี้ ขอบคุณนะ”

เขาอยากบอกเหลือเกินว่าจริงๆแล้วเงินที่เขามีอยู่ในมือสามารถพาเขาให้หลุดพ้นจากทุกอย่างได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพื่อเธอแล้วก็เลยยืดเวลาให้นานขึ้น “เพ็ญนีติ์ อย่าไปหาเขาเลย ตกลงไหม?”

“ทำไม?” ห

บทที่ 339 เป็นห่วงมากจริงๆ

“แม่....เพ็ญนีติ์ซบตัวอยู่ในอ้อมกอดของจีรพร เหมือนเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่แบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอชินกับการที่ต้องเป็นคนเข้มแข็ง แต่ในเวลานี้ เธอไม่สามารถซ่อนความอ่อนแอในเบื้องลึกได้อีกแล้ว จริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนที่เข้มแข็งเลยสักนิด ในทุกๆคืนกลางดึกจ

บทที่ 340เป็นห่วงมากจริงๆ

/ “ไม่มีค่ะ แค่ฉันคนเดียว” เอาทุกอย่างมาแบกไว้กับตัวอย่างสบายๆ เธอแค่รู้สึกว่ามันน่าขำ ก็เพราะว่าไม่อยากจะค้ายา ดังนั้น เธอกับนภนต์เลยทนลำบากมาสามปี แต่ไม่คิดเลย ว่าจะถูกกล่าวหาด้วยข้อกล่าวหานี้ โลกใบนี้จริงๆแล้วไม่มีความยุติธรรมใดๆ และแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีความสมเหตุสมผ