บทที่ 337 อยากเจอเหลือเกิน

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ข้าวมื้อนี้เป็นไปด้วยความอึดอัด

ความจริงแล้ว ที่เขามาหาเธอก็แค่ไม่อยากเห็นญาณินท์ทำตัวดื้อดึงไม่ยอมรับผิดอีกและต้องตกต่ำเพราะเขาไปมากกว่านี้ ถึงอย่างไรซะ ที่ญาณินท์เป็นแบบนี้มันก็เพราะตัวเขา

เมื่อกินเสร็จ เมื่อเดินออกจากร้า

บทที่ 338 อยากเจอเหลือเกิน

“อื้ม” มุมปากของเธอยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “นภนต์ สามปีมานี้ ขอบคุณนะ”

เขาอยากบอกเหลือเกินว่าจริงๆแล้วเงินที่เขามีอยู่ในมือสามารถพาเขาให้หลุดพ้นจากทุกอย่างได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพื่อเธอแล้วก็เลยยืดเวลาให้นานขึ้น “เพ็ญนีติ์ อย่าไปหาเขาเลย ตกลงไหม?”

“ทำไม?” ห

บทที่ 339 เป็นห่วงมากจริงๆ

“แม่....เพ็ญนีติ์ซบตัวอยู่ในอ้อมกอดของจีรพร เหมือนเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่แบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอชินกับการที่ต้องเป็นคนเข้มแข็ง แต่ในเวลานี้ เธอไม่สามารถซ่อนความอ่อนแอในเบื้องลึกได้อีกแล้ว จริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนที่เข้มแข็งเลยสักนิด ในทุกๆคืนกลางดึกจ