บทที่ 336 รอข่าวคราวของคุณ

เดินถือโทรศัพท์ไปที่ประตู นอกประตู ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่นั้น ชายหนุ่มยืนอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้มองมาทางเธอ แว๊บแรกที่มองเห็นเธอ เขาตาค้าง ไม่กล้าที่จะกระพริบตา ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เธอยังคงสวยเหมือนเดิม แต่ก็แฝงไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่กร้านโลก

ทั้งสองกดวางโทรศัพท์พร้อมกั

บทที่ 337 อยากเจอเหลือเกิน

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ข้าวมื้อนี้เป็นไปด้วยความอึดอัด

ความจริงแล้ว ที่เขามาหาเธอก็แค่ไม่อยากเห็นญาณินท์ทำตัวดื้อดึงไม่ยอมรับผิดอีกและต้องตกต่ำเพราะเขาไปมากกว่านี้ ถึงอย่างไรซะ ที่ญาณินท์เป็นแบบนี้มันก็เพราะตัวเขา

เมื่อกินเสร็จ เมื่อเดินออกจากร้า

บทที่ 338 อยากเจอเหลือเกิน

“อื้ม” มุมปากของเธอยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “นภนต์ สามปีมานี้ ขอบคุณนะ”

เขาอยากบอกเหลือเกินว่าจริงๆแล้วเงินที่เขามีอยู่ในมือสามารถพาเขาให้หลุดพ้นจากทุกอย่างได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพื่อเธอแล้วก็เลยยืดเวลาให้นานขึ้น “เพ็ญนีติ์ อย่าไปหาเขาเลย ตกลงไหม?”

“ทำไม?” ห