บทที่ 307 เขาเป็นผู้ชาย

เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายก็มีความปรารถนา คิดได้ดังนั้นจึงพูดว่า：“เรียกนรวรกลับมา”

เพ็ญนีติ์ออกไปเรียกนรวรตามที่ปุริมต้องการ ครั้งนี้เธอเข้าไปในครัวต้มอะไรที่อยากกินแล้วจริงๆ

ไม่ใช่ว่าเธอใจกว้างก็แค่เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นเพ็ญภัทร์ตายที่นี่

ปุริมสั่งโจ๊กหอยแครง แต

บทที่ 308 เขาเป็นผู้ชาย

เธอกุมมือปุริมแล้วพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ถ้าหากวันนั้นไม่เจอคุณ คุณว่า พวกเราจะรู้จักกันได้ไหม？”

ปุริมจ้องเธอแล้วพูดช้าๆว่า：“บนโลกนี้ยังไงก็ไม่มีถ้าหาก”ดังนั้นเธอถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องรู้จักกับเขามาจนถึงวันนี้

เธอสับสน หยิบชามที่เขากินหมดแล้วไปเปลี่ยนตักชามใหม่มา

บทที่ 309รสชาติของความเจ็บปวด

แม้ว่าปุริมจะทำเพื่อเธอเธอก็ไม่เอา ใช้ความสุขกับความอิสระของทิพย์มาแลกกับสิ่งของ เธอไม่ต้องการจริงๆและก็ไม่มีความสุขเลย

ปุริมยิ้มเบาๆสักนิดก็ไม่ใช่เพราะน้ำเสียงที่โกรธและดุเดือดรุนแรงของเธอ“คุณรู้ไหม？ที่จริงแล้ววันนั้นท่ามกลางคนของกรณ์ก็มีคนที่ไว้ใจได้ของณภัทรอ