บทที่ 308 เขาเป็นผู้ชาย

เธอกุมมือปุริมแล้วพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ถ้าหากวันนั้นไม่เจอคุณ คุณว่า พวกเราจะรู้จักกันได้ไหม？”

ปุริมจ้องเธอแล้วพูดช้าๆว่า：“บนโลกนี้ยังไงก็ไม่มีถ้าหาก”ดังนั้นเธอถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องรู้จักกับเขามาจนถึงวันนี้

เธอสับสน หยิบชามที่เขากินหมดแล้วไปเปลี่ยนตักชามใหม่มา

บทที่ 309รสชาติของความเจ็บปวด

แม้ว่าปุริมจะทำเพื่อเธอเธอก็ไม่เอา ใช้ความสุขกับความอิสระของทิพย์มาแลกกับสิ่งของ เธอไม่ต้องการจริงๆและก็ไม่มีความสุขเลย

ปุริมยิ้มเบาๆสักนิดก็ไม่ใช่เพราะน้ำเสียงที่โกรธและดุเดือดรุนแรงของเธอ“คุณรู้ไหม？ที่จริงแล้ววันนั้นท่ามกลางคนของกรณ์ก็มีคนที่ไว้ใจได้ของณภัทรอ

บทที่ 310รสชาติของความเจ็บปวด

พอกินข้าวเช้าเสร็จนรวรก็ขับรถไปส่วนเธอประคองปุริมขึ้นรถ ที่จริงไม่อยากให้เขาไป อีกอย่างแผลเขาก็เพิ่งดีขึ้นแต่เขาไม่ยอมยังไงก็จะไปด้วยและให้นรวรขับรถช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในที่สุดก็ถึงและเป็นคนแรกที่เข้าห้องผ่าตัด พอหมอปาวันเห็นเธอก็ถอนใจออกมา“ยังอยากทำใช่ไหมค