บทที่ 306 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

เพ็ญนีติ์เข้าใจทันทีจึงลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออก“ปุริม ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปหาอะไรกินในครัวก่อนนะ”หาข้ออ้างไปงั้น แต่ก็ถือว่าไม่แย่

แต่ปุริมกลับพูดว่า：“ไม่ต้องไป นั่งรอตรงนี้ อยากกินอะไรเดี๋ยวผมกดกระดิ่งเรียกพ่อครัวทำให้”

เธอมองไปที่นรวรอย่างรู้สึกเขินหน่

บทที่ 307 เขาเป็นผู้ชาย

เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายก็มีความปรารถนา คิดได้ดังนั้นจึงพูดว่า：“เรียกนรวรกลับมา”

เพ็ญนีติ์ออกไปเรียกนรวรตามที่ปุริมต้องการ ครั้งนี้เธอเข้าไปในครัวต้มอะไรที่อยากกินแล้วจริงๆ

ไม่ใช่ว่าเธอใจกว้างก็แค่เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นเพ็ญภัทร์ตายที่นี่

ปุริมสั่งโจ๊กหอยแครง แต

บทที่ 308 เขาเป็นผู้ชาย

เธอกุมมือปุริมแล้วพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ถ้าหากวันนั้นไม่เจอคุณ คุณว่า พวกเราจะรู้จักกันได้ไหม？”

ปุริมจ้องเธอแล้วพูดช้าๆว่า：“บนโลกนี้ยังไงก็ไม่มีถ้าหาก”ดังนั้นเธอถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องรู้จักกับเขามาจนถึงวันนี้

เธอสับสน หยิบชามที่เขากินหมดแล้วไปเปลี่ยนตักชามใหม่มา