บทที่ 305 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

“ไม่ได้หลอกซะหน่อย ตอนนี้น่ะปวด แต่เมื่อกี้ยังไม่ปวด”เขาทำตัวงอไปมา“ปวดไปทั้งตัวเลย ป้อนผมหน่อยนะ เพ็ญนีติ์เด็กดี”เธอหยิบขึ้นมาโดยไม่พูดไม่อะไรแล้วป้อนใส่ปาก ปล่อยให้เขากัด“อย่างกะเด็ก”

“ผมยอมรับ”เขายิ้ม มุมปากเต็มไปด้วยความภูมิใจ

พูดถึงเด็ก จู่ๆเธอก็คิดถ

บทที่ 306 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

เพ็ญนีติ์เข้าใจทันทีจึงลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออก“ปุริม ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปหาอะไรกินในครัวก่อนนะ”หาข้ออ้างไปงั้น แต่ก็ถือว่าไม่แย่

แต่ปุริมกลับพูดว่า：“ไม่ต้องไป นั่งรอตรงนี้ อยากกินอะไรเดี๋ยวผมกดกระดิ่งเรียกพ่อครัวทำให้”

เธอมองไปที่นรวรอย่างรู้สึกเขินหน่

บทที่ 307 เขาเป็นผู้ชาย

เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายก็มีความปรารถนา คิดได้ดังนั้นจึงพูดว่า：“เรียกนรวรกลับมา”

เพ็ญนีติ์ออกไปเรียกนรวรตามที่ปุริมต้องการ ครั้งนี้เธอเข้าไปในครัวต้มอะไรที่อยากกินแล้วจริงๆ

ไม่ใช่ว่าเธอใจกว้างก็แค่เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นเพ็ญภัทร์ตายที่นี่

ปุริมสั่งโจ๊กหอยแครง แต