บทที่ 304 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เขาบาดเจ็บอยู่ หมอณัฏฐ์ก็เตือนเขาแล้วไม่ได้ยินหรือไง ทำไมถึงทำตัวเหมือนเด็กลงจากเตียงวิ่งไปนู่นนี่แบบนี้ล่ะ？เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วง คนที่ใส่ใจเขาทั้งหมดจะเป็นห่วงไหม？

เขาพยายามที่จะเงยตาขึ้น แล้วจึงพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ได้ งั้นคุณขับ แต่ว่าต้องยืนยันกับผมก่อนว่

บทที่ 305 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

“ไม่ได้หลอกซะหน่อย ตอนนี้น่ะปวด แต่เมื่อกี้ยังไม่ปวด”เขาทำตัวงอไปมา“ปวดไปทั้งตัวเลย ป้อนผมหน่อยนะ เพ็ญนีติ์เด็กดี”เธอหยิบขึ้นมาโดยไม่พูดไม่อะไรแล้วป้อนใส่ปาก ปล่อยให้เขากัด“อย่างกะเด็ก”

“ผมยอมรับ”เขายิ้ม มุมปากเต็มไปด้วยความภูมิใจ

พูดถึงเด็ก จู่ๆเธอก็คิดถ

บทที่ 306 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

เพ็ญนีติ์เข้าใจทันทีจึงลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออก“ปุริม ฉันหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปหาอะไรกินในครัวก่อนนะ”หาข้ออ้างไปงั้น แต่ก็ถือว่าไม่แย่

แต่ปุริมกลับพูดว่า：“ไม่ต้องไป นั่งรอตรงนี้ อยากกินอะไรเดี๋ยวผมกดกระดิ่งเรียกพ่อครัวทำให้”

เธอมองไปที่นรวรอย่างรู้สึกเขินหน่