บทที่ 303 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เธอก้มหน้าลงพร้อมกับเสียงสะอื้น คล้ายกับว่านำความโศกเศร้าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ระบายออกมาทั้งหมดในตอนนี้ เธอจึงร้องสะอื้นออกมาไม่หยุดแบบนั้น

ที่จริงแล้ว เธออ่อนแอแบบนี้ก็พอจะทำให้คนสงสารได้ ปุริมพอเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วจึงหมุนตัวไปอุ้มเธอ“ไปกันเถอะ ผมพาคุณกลับ”

บทที่ 304 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เขาบาดเจ็บอยู่ หมอณัฏฐ์ก็เตือนเขาแล้วไม่ได้ยินหรือไง ทำไมถึงทำตัวเหมือนเด็กลงจากเตียงวิ่งไปนู่นนี่แบบนี้ล่ะ？เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วง คนที่ใส่ใจเขาทั้งหมดจะเป็นห่วงไหม？

เขาพยายามที่จะเงยตาขึ้น แล้วจึงพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ได้ งั้นคุณขับ แต่ว่าต้องยืนยันกับผมก่อนว่

บทที่ 305 หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

“ไม่ได้หลอกซะหน่อย ตอนนี้น่ะปวด แต่เมื่อกี้ยังไม่ปวด”เขาทำตัวงอไปมา“ปวดไปทั้งตัวเลย ป้อนผมหน่อยนะ เพ็ญนีติ์เด็กดี”เธอหยิบขึ้นมาโดยไม่พูดไม่อะไรแล้วป้อนใส่ปาก ปล่อยให้เขากัด“อย่างกะเด็ก”

“ผมยอมรับ”เขายิ้ม มุมปากเต็มไปด้วยความภูมิใจ

พูดถึงเด็ก จู่ๆเธอก็คิดถ