บทที่ 302ความรักเหมือนกระแสน้ำ

รถหยุดลง ผู้หญิงในรถม้วนตัวสั่นคล้ายกับว่าได้สูญเสียใจไป

เขาอุ้มเธอเดินขึ้นไปตรงแท่นบันได บริเวณเอวที่เจ็บปวดทำให้เขารู้สึกอยากจะวางเธอลง แต่ว่าเขากัดฟันอุ้มเธอไปที่หน้าประตู เช้าแบบนี้บริษัทเพ็ญภนต์การขายส่งไม้แปรรูปยังล็อคประตูแน่นเลย เขาจึงยื่นมือไปเคาะประต

บทที่ 303 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เธอก้มหน้าลงพร้อมกับเสียงสะอื้น คล้ายกับว่านำความโศกเศร้าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ระบายออกมาทั้งหมดในตอนนี้ เธอจึงร้องสะอื้นออกมาไม่หยุดแบบนั้น

ที่จริงแล้ว เธออ่อนแอแบบนี้ก็พอจะทำให้คนสงสารได้ ปุริมพอเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วจึงหมุนตัวไปอุ้มเธอ“ไปกันเถอะ ผมพาคุณกลับ”

บทที่ 304 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เขาบาดเจ็บอยู่ หมอณัฏฐ์ก็เตือนเขาแล้วไม่ได้ยินหรือไง ทำไมถึงทำตัวเหมือนเด็กลงจากเตียงวิ่งไปนู่นนี่แบบนี้ล่ะ？เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วง คนที่ใส่ใจเขาทั้งหมดจะเป็นห่วงไหม？

เขาพยายามที่จะเงยตาขึ้น แล้วจึงพูดด้วยเสียงเบาๆว่า：“ได้ งั้นคุณขับ แต่ว่าต้องยืนยันกับผมก่อนว่