บทที่ 301ความรักเหมือนกระแสน้ำ

รอยยิ้มของนางฟ้า มันคือยาพิษที่เธอยากเกินจะผ่านไปได้

จริงๆแล้ว เธอไม่เข้มแข็งเลยสักนิด

เธอต่อสู้กับสิ่งที่ณภัทรฝังไว้ในร่างกายเธอไม่ได้

เธอลงจากเตียงเงียบๆ แล้วจัดการใส่เสื้อผ้าให้ดีๆ หันกลับไปมอง ปุริมยังคงหลับอย่างสบาย เหมือนกับกำลังฝันอยู่ ก็แค่

บทที่ 302ความรักเหมือนกระแสน้ำ

รถหยุดลง ผู้หญิงในรถม้วนตัวสั่นคล้ายกับว่าได้สูญเสียใจไป

เขาอุ้มเธอเดินขึ้นไปตรงแท่นบันได บริเวณเอวที่เจ็บปวดทำให้เขารู้สึกอยากจะวางเธอลง แต่ว่าเขากัดฟันอุ้มเธอไปที่หน้าประตู เช้าแบบนี้บริษัทเพ็ญภนต์การขายส่งไม้แปรรูปยังล็อคประตูแน่นเลย เขาจึงยื่นมือไปเคาะประต

บทที่ 303 ไม่ต้องการแล้วจริงๆ

เธอก้มหน้าลงพร้อมกับเสียงสะอื้น คล้ายกับว่านำความโศกเศร้าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ระบายออกมาทั้งหมดในตอนนี้ เธอจึงร้องสะอื้นออกมาไม่หยุดแบบนั้น

ที่จริงแล้ว เธออ่อนแอแบบนี้ก็พอจะทำให้คนสงสารได้ ปุริมพอเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วจึงหมุนตัวไปอุ้มเธอ“ไปกันเถอะ ผมพาคุณกลับ”