บทที่ 300 จะต้องไปแล้วจริงๆ

“ไม่ใช่”ไม่ใช่จริงๆ เธอแค่อยากไปใช้รอยยิ้มของนางฟ้า

“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”เขาพูดด้วยความแข็งกร้าว มือที่จับพวงมาลัยกำแน่นขึ้น ใครจะไปเชื่อ เธอต้องไปทำแท้งแน่ๆ

ไม่ได้พูดและทำอะไรต่อ ระหว่างทางขับรถกลับไปบ้านเขาเต็มไปด้วยความเงียบ ตอนลงรถ เธอเงยหน้ามองตึกเล็กๆท

บทที่ 301ความรักเหมือนกระแสน้ำ

รอยยิ้มของนางฟ้า มันคือยาพิษที่เธอยากเกินจะผ่านไปได้

จริงๆแล้ว เธอไม่เข้มแข็งเลยสักนิด

เธอต่อสู้กับสิ่งที่ณภัทรฝังไว้ในร่างกายเธอไม่ได้

เธอลงจากเตียงเงียบๆ แล้วจัดการใส่เสื้อผ้าให้ดีๆ หันกลับไปมอง ปุริมยังคงหลับอย่างสบาย เหมือนกับกำลังฝันอยู่ ก็แค่

บทที่ 302ความรักเหมือนกระแสน้ำ

รถหยุดลง ผู้หญิงในรถม้วนตัวสั่นคล้ายกับว่าได้สูญเสียใจไป

เขาอุ้มเธอเดินขึ้นไปตรงแท่นบันได บริเวณเอวที่เจ็บปวดทำให้เขารู้สึกอยากจะวางเธอลง แต่ว่าเขากัดฟันอุ้มเธอไปที่หน้าประตู เช้าแบบนี้บริษัทเพ็ญภนต์การขายส่งไม้แปรรูปยังล็อคประตูแน่นเลย เขาจึงยื่นมือไปเคาะประต