บทที่ 268อดไม่ได้ที่จะสงสาร

“จู๋ตบอกว่าคนของปุริมรับโทรศัพท์ใครสักคน จากนั้นก็ปล่อยเขาออกมาค่ะ”

“ประมาณช่วงกี่โมง?” นภนต์คำนวณเวลา เริ่มที่จะเดาอะไรออกแล้ว ต้องเป็นเพ็ญนีติ์แน่ๆ นอกจากเพ็ญนีติ์ก็ไม่มีใครบอกให้ปุริมปล่อยตัวจู๋ตได้แน่ๆ

เมื่อฉาราบอกเวลามา ก็ใกล้เคียงกับที่เขาคำนวณไว้ เป

บทที่ 269 นับวันยิ่งไม่เข้าใจ

เมื่อคิดไปถึงหัวใจที่บาดเจ็บของนภนต์และท่าทางที่เมามายเสียการควบคุมแล้ว เธอก็อดที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่ได้

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธออยากหนีล่ะนะ แต่ยังมีอีกเหตุผลก็คือเธอต้องหนีไปก่อนที่จะเช้า ไม่อย่างนั้น ถ้าเอาเวลาที่ใช้รอยยิ้มของนางฟ้าเมื่อวานมาคำนวนดู

บทที่ 270 นับวันยิ่งไม่เข้าใจ

เธอเดินเข้าไป ยืนอยู่ข้างเตียงและเขย่าไหล่ของทิพย์ “ทิพย์ ตื่น ตื่นเร็ว”

ผู้ชายที่ตามเธอมายืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เดินเข้ามา และไม่ได้เดินจากไปไหน

เพ็ญนีติ์ไม่สนแล้ว เขาจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่สำคัญ เธอก็แค่อยากจะถามอะไรทิพย์สักหน่อยก็พอ

จริงๆแล้ว ทิพย