บทที่ 267 อดไม่ได้ที่จะสงสาร

เขาผ่านการทดลองมากับตัว เมื่อปุริมไม่ยอมส่งตัวทิพย์มาให้เขา นี่ก็เป็นเพียงวิธีเดียวที่จะสามารถช่วยเพ็ญนีติ์ได้

อย่างไรซะ ในตัวของเขาก็มีสารนั้นแล้ว เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว

คิดขึ้นมาในเวลานี้ เขาได้ลองแล้ว ถึงได้รู้ว่าความแรงของรอยยิ้มของนางฟ้าไม่เหมือนยาเสพติ

บทที่ 268อดไม่ได้ที่จะสงสาร

“จู๋ตบอกว่าคนของปุริมรับโทรศัพท์ใครสักคน จากนั้นก็ปล่อยเขาออกมาค่ะ”

“ประมาณช่วงกี่โมง?” นภนต์คำนวณเวลา เริ่มที่จะเดาอะไรออกแล้ว ต้องเป็นเพ็ญนีติ์แน่ๆ นอกจากเพ็ญนีติ์ก็ไม่มีใครบอกให้ปุริมปล่อยตัวจู๋ตได้แน่ๆ

เมื่อฉาราบอกเวลามา ก็ใกล้เคียงกับที่เขาคำนวณไว้ เป

บทที่ 269 นับวันยิ่งไม่เข้าใจ

เมื่อคิดไปถึงหัวใจที่บาดเจ็บของนภนต์และท่าทางที่เมามายเสียการควบคุมแล้ว เธอก็อดที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่ได้

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธออยากหนีล่ะนะ แต่ยังมีอีกเหตุผลก็คือเธอต้องหนีไปก่อนที่จะเช้า ไม่อย่างนั้น ถ้าเอาเวลาที่ใช้รอยยิ้มของนางฟ้าเมื่อวานมาคำนวนดู